سفید پوست­ها

ساعت از 11.30 شب گذشته بود، از میدان هفت­تیر سوار ماشین شدم تا خودم را به تجریش برسانم. اول راسته پارک­وی به سمت تجریش بودیم که به راننده گفتم: این موقع شبم اینجا ترافیکه! راننده گفت: آره، سفید پوست­ها میان اینجا تا شکمی از عزا (غذا) در بیارن! اینجا رستوران زیاده، میان بچرند! ...

تا حالا کلمه سفید­پوست را برای توصیف بورژواها نشنیده بودم. شکاف و فاصله فقیر و غنی روز به روز بیشتر می­شود. این فاصله به حدی رسیده است که اقشار پایین جامعه پولدارها را سفید­پوست خطاب کنند و خود را سیاه­­پوست بدانند. همین شکاف را در عوالم فرهنگی و اجتماعی متصور شوید و بعضی اتفاقات را تحلیل کنید. تا حالا نگاه انزجار آمیز آدم­ها به یک دیگر را دیده­اید؟ شاید یک دلیل کوچکش همین شکاف دلاری و چاله­های فرهنگی، اجتماعی، عقیدتی باشد. شکافی که پلی به اسم مدارا (بردباری) ندارد... اگر در جایی و یا فیلمی صحبت از رابطه بی­چیز و باچیز است، فقط در دنیای خیالی (آرزویی) فیلم و در جهان پوشالی لفظ است. واقعیت در خارج از اذهان در حال شدن است.

از بچه­ها اجازه گرفتم که از آنها عکس بگیرم، وقتی شروع به عکس گرفتن کردم یکی از آنها بلند شد و رقصیدن آغاز کرد...

اهدای مرگ

قبلن می­نوشتند: اهدای خون، اهدای زندگی

حالا می­نویسند: اهدای خون سالم، اهدای زندگی

قبلن نمی­دانستند که با اهدا کردن هم می­شود به زندگی دیگران خاتمه داد.

من که قدرت و اعتماد به نفس را در رفتار و طرز راه رفتن پسرها می­بینم و در رفتار دختر نمی­بینم، شما را نمی­دانم.

دختر باید سرش پایین باشه و همیشه مواظب حجابش باشه...

این جوری و در همین جامعه است که یک مرد، یک مرد می­شه و یک زن، یک زن...

آداب بی­قراری

به هنگام این قرارهای مخفی عاشقانه، حتا چای به سختی دم می­کشد.

آدم­ها روی صندلی می­نشینند، لب­هایشان را تکان می­دهند

هر کسی خودش پا روی پا می­اندازد

این گونه

یک پا کف اتاق را لمس می­کند

پای دیگر آزادانه در هوا می­چرخد

گاه به گاه کسی بلند می­شود نزدیک پنجره می­رود

 و از روزنه­ی پرده

خیابان را دید می­زند.

شیمبورسکا

بند آخر شعر "اندیشیدن"

این شعر ابتدای کتاب "آداب بی­قراری" یعقوب یاد­علی نوشته شده است.

فعلن که یعقوب یاد­علی آزاد شد. تا نویسنده­ی بعدی...