چند روز پیش یکی از دوستان یک CD آورد که با هم ببینیم. مصاحبه هایی بود که روابط عمومی وزارت کشور با بعضی از کسانی که برای ثبت نام ریاست جمهوری به آنجا مراجعه کرده بودند، انجام داده بود. قبلن چیزهایی راجع به این مصاحبه ها شنیده بودم. چیزی که در جاهایی از فیلم اذیتم می کرد، بعضی نگاه ها و سؤالات تحقیرآمیز مجریان نسبت به مراجعه کنندگان بود. ما باید به آدم ها احترام بگذاریم. ما پدر، مادر، زبان، رنگ پوست، وطن، دین، محل تولد و خیلی چیزهای دیگر را خودمان انتخاب نکرده ایم! تازه اختیارات محدود ما نیز در چهارچوب یک جبر بزرگ تر اتفاق می افتد! ما فقط می توانیم با احترام گذاشتن به یکدیگر و نقد رفتار و عقاید یکدیگر در جهت بهتر بودن و بهتر شدن تلاش کنیم. من و تو هم می توانستیم به جای آن روستا زاده ی اردبیلی باشیم که برای ثبت نام ریاست جمهوری به وزارت کشور رفته است. نکته ی مثبت این فیلم این است که اگر بتوانیم، قدری به این موضوع فکر کنیم:
چه چیز باعث شده است که این همه آدم- از جوان 19-18 ساله تا پیرمرد 80-70 ساله - فکر کنند که می توانند ریس جمهور شوند؟
چرا این همه آدم می خواهند ریس جمهور شوند؟
چرا این افراد علی رغم اینکه می دانند رد صلاحیت می شوند، باز هم نام نویسی می کنند؟